Έχω μια θύελλα μέσα μου
κι όλο την τιθασεύω
Όλο την νουθετώ
μη μιλήσει
μην πει
μην ξεσπάσει
Έχω ένα κατακλυσμό μέσα μου
και όλο τον φυλακίζω
Μα ως πόσο..
Και πόσο θα κυριαρχώ επάνω του
Γίνονται οι μνήμες
ανοίκεια κολονάτα ποτήρια
μισογεμάτα
Βέλη καρφωμένα
για να προσγειώνεσαι
στο λίγο
Επιλέγουν οι μνήμες
πού θα εστιάζουν
Έμαθα να προσφέρω
έναν κόσμο προσήλωσης
χωρίς να δέχομαι τίποτε
Μόνο εκείνο το νυστέρι
θα αναγνωρίζω
όταν με κόβει
Όταν μου υπενθυμίζει
πόσο ανεπαρκής είμαι
Και μετά τι μένει;
Μονάχα η θύελλα που όλο γυρεύει
να φωνάξει
Ότι εκεί βαδίζει
απαρέγκλιτα
Στην άκρη του γκρεμού
Ό,τι είναι δικό σου
σου ανήκει
Φτάνει να μην αναπνέει
