Impetus

Στο κατώφλι του μέλλοντος
αναρωτιέμαι
από την έξοδο ποιος θα φανεί
ο πάνθηρας ή ο θάνατος
Ή και τα δυο
Ποιος θα ορμήσει και θα ξεσκίσει τις μέρες
τι θα αναδειχθεί
ή τι θα αναδύσει το έπειτα
Κοιτώ το μέσα μου κι αναδεύεται
ανακλαδίζεται, τροχίζει νύχια
ετοιμάζεται, εφορμά
στην επιφάνεια
γυαλίζουν χρυσόλιθοι τα κίτρινα μάτια του
κανείς να μην βρεθεί μπροστά του
τώρα
είναι επικίνδυνος, δεν συμμαζεύεται
άγιο αγρίμι όπως στενάζει
έτσι σαν παιδικό παιγνίδι μεταποιημένος
με κατσιασμένη γούνα, παροπλισμένος
οικόσιτος και μειωμένος
σαν πρόσφυγας ζωής
Μια παρωδία αρπακτικού
μια απομίμηση θηρίου
τιθασευμένο ένστικτο
κι οδύνη

Καμία κάμψη πια, κανένα προσκύνημα
καμία υποταγή
Ο μόνος θηριοδαμαστής του
μένει ο θάνατος

Κι εσύ .