Δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν

Αφήνω το χαμόγελο στην μνήμη
μου πάγωσε και πάει
Τα χείλη νέκρωσαν και δεν ανοίγουν πια
κι ούτε τραβιούνται να φτάσουν την ελπίδα
Ένα μπουκέτο στο στέρνο μου
γυρεύει να κουρνιάσει
ξένο μένει το χρώμα του
πολύ μακρινό χρώμα τα νιάτα
κι όλα όσα μαζί τους φύγαν
ξένα κι αυτά
Πολύ μακρινό σώμα η χαρά

Τα έπειτα είναι που κηδεύω
μαζί και μένα,
τα ποθητά, τα ανέφικτα
Τα πορφυρά

Δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν
τώρα, πριν να είναι αργά
Να κηδεύω τον εαυτό μου πρέπει
μια και τώρα
να τελειώνω μαζί μου
επιβάλλεται


εδώ κείμαι
βαθιά.