Πάει καιρός που πρωταγωνιστούσα
στις ώρες σκέψης σου
σε κείνη τη σκηνή
του πόθου και του πάθους
Πάει καιρός που ήμουν στο προσκήνιο
Όχι πως έπαιζα μονάχη
δίχως κομπάρσους και βοηθητικούς
-δεν μου επεφύλαξες ποτέ
μονόλογους προσήλωσης-
αλλά τον προβολέα σου τον έριχνες σε μένα
καμαρώνοντας
Πάει καιρός..
Τώρα απόμαχος στα αθέατα
απόμεινα
να κεντώ τα υφάδια
του ήθους που εποίησα επί σκηνής
και τον απόηχο
εκείνων των χαμένων ρόλων
Με την εκτίμηση του κοινού
