με τίτλο τ'όνομά σου

Θάνατος είναι η απουσία
Και θα’ναι το ολόγραμμα της μορφής μου
εκείνο που θα κηδεύει
με απαράμιλλη επιμέλεια
ό,τι υπήρξε
Κυρίως
ό,τι πόθησε να υπάρξει διαρκές

Δεν είναι που θα λείπω
Είναι το πώς θα λείπω

Θα είμαι πάντα το μαξιλάρι που ακουμπάς
την θλίψη
για το κάθε τι χαμένο
Ευήκοον ους
που θ’ αφουγκράζεται τον σπαραγμό σου
ατόφιον κι απροσποίητον
Γλυκά θα σε θωπεύω να περάσει
Σαν το μικρό παιδί στον κόρφο μου
θελήσει να κρυφτεί
την θύελλα του πόνου να κοπάσει

Και θα ‘μαι πάντα εκείνο το κομμάτι σου
που πίστεψες πως είχες περιθώρια να αμελήσεις

Στον εαυτό σου που μια μέρα απέναντί σου εγερθεί
και άτεγκτος θα σε κατηγορήσει
για όσα από έπαρση
ή επιπολαιότητα
απώλεσες
τι θα απολογηθείς;
Για όσα από τρόμο ούτε ακούμπησες

Εγώ θα σε έχω συγχωρήσει
Εσύ τον εαυτό σου όχι

Θα το δεις