ΜΕΓΕΘΟΣ ΜΗ ΜΕΤΡΗΣΙΜΟΝ

Μετρώ τον χώρο
που καταλαμβάνεις όταν λείπεις:
Αμέτρητος
Τον πόθο να σε ζήσω:
Απροσμέτρητος

Ακόρεστη η έλξη
Ακατάπαυστη

Αν δεν σε εξαντλήσω,
δεν απαλλάσσομαι

Χωρώ σε θραύσματα χρόνου
κι ενώ το άχρονο υπογράφει την επιθυμία
το από πάντα,
διαρκώ σαν ένα ανοιγοκλείσιμο ματιών
Μετά παρακάμπτομαι
ως γινόμενο
πράξης τελεσθείσας

Και πάλι
Σκαρδαμύσσοντας

Προσθέτοντας αναμνήσεις
αιμάσσουσες
αφαιρώ κάθε ίχνος λογικής
πολλαπλασιάζοντας τα λάθη μου
έτσι όπως βρίσκομαι διαιρημένη
ανάμεσα στο τι θα έπρεπε
και τι θα κάνω

Αποφασίζω έξοδο
αφού η είσοδος στο όμοιο
με ταπεινώνει

Μα ύστερα
η έλλειψη αδυσώπητη
γιγαντώνεται να με πνίξει

Τερατώδης

Βασανίζομαι
από κάτι που αδυνατώ να λύσω
Δεσμά αόρατα
Μια αορτή αιμοδοσίας
παροτρύνει την σαγήνη
να συνεχίζει αμείωτη

Κοπάζω την παρόρμηση της ομολογίας
Την έπνιξα σε φθόγγους που δεν θα ακούσεις
Την έπηξα στο στέρεο της άρνησης

Σου κρύβομαι

Κι αυτή λίθος
-ένας ακόμα-
στο τοιχίο των φραγμών
(θα μας χωρίσει κάποια μέρα,
θα το δεις)

Έτσι λοιπόν θα φθείρομαι
ρημαγμένη
σε όλα όσα φλέγομαι να σου πω
μα δεν σου είπα
εμπρός στον κίνδυνο
να γίνω τόσο δεδομένη
ώστε να μοιάζω αόρατη
Και συρρικνώνω τον εαυτό μου
επιχειρώντας να μιλήσω μιαν άλλη γλώσσα
λιγότερο δοτική

Κι αυτό
μια βάσανος ακόμα
Να προσποιούμαι
υπαισθησία απουσίας


Α υ τ ή τ η σ τ ι γ μ ή
το πόσο μου λείπεις
μέγεθος μη μετρήσιμο