τόσο βαθύ
   τόσο απλό
     τόσο μεγάλο...


Ω   η μαγική ερώτηση
που το συρταράκι της μνήμης
με μιας ανοίγει
Τσάι και μπισκότο
που τον χαμένο χρόνο αναζητά
Στριφογυρίζει το κλειδί
-σουσάμι άνοιξε-
κι όλα ξεχύνονται
ανεξέλεγκτα

Πώς έρχεται δια μιας
ανεπίτρεπτα απρόβλεπτη
στις άκρες των χειλιών
κι απλώνει ρίζες
Στα βλέφαρα της θύμησης
βλασταίνει εικόνες
και στο μυαλό
ανθίζει ήχους
παραδείσους παρελθόντος

Ω  η μαγική ερώτηση
των απλών απαντήσεων
του "ναι" που απόλυτα έπεται
γαλήνιο και ήρεμο
σαν ούριος άνεμος
που ταξιδεύει μ’αφοσίωση
πλεούμενα ευτυχίας
σε ρότες έρωτα

Χαμηλώνει η φωνή και ρωτά
βελούδο
το κογχύλι του αυτιού μου θωπεύει
Θρόισμα φιλιών
η έγνοια σου αναδεύει
Σαστίζουν οι θόρυβοι
το βουητό του αγέρα
οι καταιγίδες
όλα
υποκλίνονται
στην ένταση που συμπυκνώνεται


Χαμηλώνει ως και ο ουρανός
κι απλώνει τα άστρα του
βροχή στα πόδια μου


"Μ'αγαπάς;"







(ο τίτλος, υπενθύμιση κι αναφορά στο γνωστό ποίημα της Μυρτιώτισσας.
"Τσάι και μπισκότο", αναφορά στο γνωστότερο έργο του Προυστ που ακριβώς εκεί γίνεται το ξεκλείδωμα της μνήμης)